Polarisatie en radicalisering in Nederland

Conclusies op hoofdlijnen

In 2009 zijn de voedingsbodem en hiermee ook de verschijningsvormen van polarisatie in Nederland diverser geworden. Bevolkingsgroepen ervaren verwijdering ten opzichte van elkaar, met name autochtone en islamitische allochtone groepen, al zijn er aanwijzingen dat deze groepen op het niveau van gedeelde waarden en wederzijdse verdraagzaamheid naar elkaar toegroeien. Ook het politieke debat is scherper geworden. Polarisatie is enerzijds een fundamenteel onderdeel van de democratische praktijk. Anderzijds kan polarisatie de participatie en het open debat ook bedreigen als ‘de sfeer’ zodanig slecht en beladen wordt dat mensen niet meer durven meedoen. Het rapport geeft voorbeelden van situaties waarin dat in 2009 aan de orde is geweest.

De groei van het islamitische radicalisme lijkt in 2009 enerzijds af te vlakken en zich te manifesteren als een ‘politics of lifestyle’. Er is meer openheid in orthodoxe of fundamentalistische islamitische centra, die overigens professioneel blijven opereren. Anderzijds is er sprake van een scherpe, wellicht verscherpte perceptie van achterstelling en achterstand onder islamitische jongeren die in een orthodoxe of fundamentalistische opvatting van geloven houvast vinden in een (lokale én nationale) samenleving die zij als vijandig ervaren.

Het beeld van rechts radicalisme in 2009 toont in vergelijking met de Trendanalyse 2008 stabiliteit aan de ene kant. Een aantal verschijnselen is sindsdien niet of nauwelijks veranderd. Tegelijkertijd is aan de andere kant duidelijk dat extreemrechts zich meer ‘op straat’ manifesteert.  Daarnaast is de PVV in 2009 zichtbaarder geworden en uit de partij zich in het publieke debat op een manier die als ’nieuw rechts radicaal’ en als ‘polariserend’ kan worden aangeduid.

Radicaal links is, net als radicaal rechts, eerder een beweging van meer of minder kleine formaties, dan een brede maatschappelijke beweging. Radicaal links concentreert zich op ‘single issues’ als het asielbeleid, het ‘fascisme’, het dierenwelzijn, het milieu, of de herverdeling van welvaart in de wereld: soms met een onmiskenbare ideologische lading, dikwijls niet. Het extreemlinkse activisme is in essentie ‘vreedzaam’, naar eigen zeggen, maar het is duidelijk dat in extreemlinkse kringen bedreiging van en geweld tegen personen aan de orde is. Het aantal acties en incidenten lijkt de afgelopen jaren niet te zijn toegenomen. Wel is ook in 2009 sprake van toenemende verharding van de confrontatie met tegenstanders en van een doelbewuste tactiek om personen te treffen.

Dat is niet alleen zichtbaar in de antifascistische actie of in acties tegen detentiecentra waar asielzoekers verblijven, maar bijvoorbeeld ook in de strijd voor dierenwelzijn en dierenrechten. Die strijd voor dierenwelzijn en dierenrechten is overigens niet exclusief een extreemlinkse strijd. Het is tevens een strijdpunt van extreemrechts. De meeste dierenrechtenactivisten zijn trouwens niet politiek georiënteerd. Dierenrechtenextremisme is op het ogenblik evenwel een van de meest zichtbare uitingen van radicaal links. Niet omdat het aantal acties toeneemt, maar vanwege de harde, soms gewelddadige tactieken die onder het vaandel van dierenwelzijn worden gehanteerd.

Informatie: Hans Moors, 013-4668458.